"Ik voelde me altijd anders. Anderen vinden me te snel, te intens of te ingewikkeld..." Het is een zin die we vaak horen. Veel volwassenen lopen rond met het gevoel dat ze zich moeten aanpassen. Ze hebben geleerd om sociaal wenselijk gedrag te vertonen ("doe maar gewoon"), waardoor ze hun eigen talenten soms niet meer zien of durven benutten. Dit noemen we vaak het 'Imposter Syndrome': de angst om door de mand te vallen, terwijl je eigenlijk heel capabel bent.

Herkenbare signalen in je dagelijks leven:

Je verveelt je snel als een taak routine wordt.

• Je hebt een sterk rechtvaardigheidsgevoel en kan slecht tegen 'politieke spelletjes' op het werk.

• Je bent na een dag vol prikkels (geluid, licht, emoties van anderen) totaal uitgeput.

• Je denkt in 'bomen': één vraag leidt in je hoofd direct tot tien nieuwe vertakkingen.

Vaak is de eerste vraag: "Moet ik nu een IQ-test doen?" Het antwoord is nee, dat hoeft niet per se. Hoogbegaafdheid is geen stoornis en hoeft dus niet medisch gediagnosticeerd te worden.

Wat levert het label 'hoogbegaafd' je dan op?

Een test kan een bevestiging zijn, maar het inzicht is belangrijker. Als je weet dat je bedrading anders werkt, kun je stoppen met jezelf te veroordelen.

• Energiebeheer: Je snapt waarom smalltalk je leegzuigt en diepgaande gesprekken je energie geven.

• Grenzen: Je leert dat jouw behoefte aan autonomie geen 'koppigheid' is, maar noodzaak.

• Rust: Je stopt met proberen 'gemiddeld' te zijn. Jouw lat ligt nu eenmaal ergens anders.

Het is het begin van een transformatie: van aanpassen naar ontpoppen.